Gmina Krasne

Witamy w serwisie
internetowym
  • Stadnina Koni Krasne
  • Kościół parafialny w Krasnem
  • Park w Krasnem
 

Dziś jest sobota 24.06.2017 , Imieniny: Danuty, Jana, Janiny

Postacie związane z gminą - Ludwik Krasiński

Portret Ludwika Krasińskiego

      Urodził się 26 sierpnia 1833 r. w Krasnem. Był synem Augusta Krasińskiego i Joanny z Krasińskich, córki starosty ciechanowskiego w wnuczki Michała Hieronima, jednego z przywódców konfederacji barskiej. Po nauce w pensji Leszczyńskiego w Warszawie i u pułkownika Paszowskiego, tłumacza Szekspira, Ludwik został wysłany do Ecole des Mines. Studiów we Francji nie ukończył, gdyż w 1854 r. ojciec wezwał go do domu dla uporządkowania spraw majątkowych. Przez następnych kilka lat młody dziedzic z Krasnego będzie jednak często podróżował po Europie.
     Jako 27-letni młodzieniec postanowił się ustabilizować. W maju 1860 roku, bowiem poślubił Elizę Branicką, czyli wdowę po Zygmuncie Krasińskim, stając się współwychowawcą przyszłego ordynata Władysława. Ślub odbył się, gdy jego przyszła małżonka była okryta żałobą po śmierci poprzedniego męża, co wywołało niemalże skandal towarzyski. 
     W czasach, gdy zelżały represje (okres klęski caratu w wojnie krymskiej), Ludwik Krasiński związał się z Towarzystwem Rolniczym. Organizacja ta skupiała blisko 4 tys. ziemian, wysuwała hasła uwłaszczenia chłopów i rozwoju kultury rolnej, nie zajmowała się sprawami polityki kraju. Do Powstania Styczniowego L. Krasiński odniósł się negatywnie. Nawiązał kontakt z Dyrekcją obozu „białych” i Hotelem Lambert. Został wydalony z kraju „za współpracę z organizacją narodową”. Kilkanaście miesięcy musiał spędzić w Paryżu. Wrócił do Polski w 1864 r. dzięki wstawiennictwu Leopolda Kronenberga.
     Po upadki insurekcji 63 r., gdy coraz głośniej zaczęły rozlegać się idee „pracy organicznej”, 30-letni hrabia Ludwik miał odnaleźć swoje prawdziwe powołanie: odtąd celem jego życia było pomnażanie majątku – własnego i narodowego.
     Był wręcz urodzonym przedsiębiorcą. Zmysł organizacyjny, otwartość na zdobycze cywilizacyjne, zrozumienie kapitalistycznego ducha epoki, umiejętność przewidywania, opanowanie sztuki łączenia gospodarki rolnej z przemysłową – oto przymioty Krasińskiego, które pozwoliły mu rozwinąć działalność gospodarczą na wielką skalę. Otrzymał od ojca majątek wielki, zostawił po sobie olbrzymią fortunę, oszacowaną na 50 mln. rubli. W jego rękach znalazły się takie – odziedziczone, bądź zakupione – folwarki, jak Krasne, Przystań, Magnuszewo, Krasnosielc i Żulin w Łomżyńskiem, Ojców i Pieskowa Skała w Kieleckiem, Adamów i Gutów w Siedleckiem, Usynów k. Warszawy. Dodać do tego trzeba rozległe dobra rohatyńskie w Galicji, które Krasiński otrzymał w spadku po matce. Pod jego opieką pozostawały także duże majątki w guberni mińskiej – wiano drugiej żony, Magdaleny z Kieżgajło-Zawiszów.
     Prawie każdy z tych folwarków prowadzony był na wysokim poziomie. Wzorem było Krasne. W latach osiemdziesiątych w dobrach kraśnieńskich znajdowały się: wyborowa owczarnia zarodowa, młyn amerykański, duża piekarnia, cegielnia, cukrownia udziałowa „Krasiniec” oraz znakomita stajnia.
 Większość zakładów przemysłowych i warsztatów lokował hrabia w swoich dobrach ziemskich, część zakładał w miastach. W Warszawie np. uruchomił fabryki asfaltu i grzebieni. Wspólnie z innym wielkim przemysłowcem Kronenbergiem zaś sfinansował budowę Kolei Terespolskiej.
     Dobrze prosperujące, uprzemysłowione folwarki przynosiły hrabiemu Krasińskiemu ogromne zyski. Lokował je w bankach krajowych i zagranicznych, wykupywał za nie akcje oraz domy w Warszawie. I, jak na oświeconego arystokratę przystało, część dochodów przeznaczał na cele publiczne.
  Pierwszym jego ważnym i trwałym przedsięwzięciem społecznym była Biblioteka Ordynacji Krasińskich. Wprawdzie tę instytucję ustanowił już gen. Wincenty Krasiński w 1844 r. lecz dopiero hrabia Ludwik nadał jej kształty organizacyjne i materialne. Scalił mianowicie rozproszony księgozbiór rodzinny i umieścił go w jednym ze skrzydeł Pałacu Krasińskich w Warszawie.
     Ogromną zasługą hr. Ludwika jest również doprowadzenie do włączenia do Biblioteki Ordynacji bogatych zbiorów po bezdzietnym Konstantym Swidzińskim. Liczyły one 21 9112 książek, 1 031 rękopisów, 12 492 ryciny, ok. 300 monet, 246 zabytków archeologicznych i 136 obrazów.
     Od początku swego istnienia książnica Ordynacji była instytucją publiczną, zawsze miała znakomitych bibliotekarzy i radę naukową złożoną z najwybitniejszych umysłów. Przetrwała do dziś – jako oddział Biblioteki Narodowej.
     W 1875 r. ks. Jan Tadeusz Lubomirski powziął myśl utworzenia w Warszawie Muzeum Przemysłu i Rolnictwa. Na jego prezesa wybrano Ludwika Krasińskiego. Muzeum pod jego kierownictwem z małej placówki rozrosło się do dużej instytucji, poniekąd zastępując wyższą uczelnię.
   Ludwik Krasiński należał także do grona inicjatorów, sponsorów i redaktorów pięciotomowej „Encyklopedii rolnictwa i spraw z nim związanych”. Pierwsze wydanie dzieła ukazało się w latach 1873 – 1879, drugie w  latach dziewięćdziesiątych.
     W starszym wieku nie przywiązywał uwagi do godności. Mieszkał w skromnym domu w Warszawie na Krakowskim Przedmieściu. W pałacu w Krasnem przebywał rzadko.
     Zarządzając ogromnym majątkiem i pełniąc funkcje publiczne, pracował ponad siły: od wczesnego ranka do późnego wieczora. Zmarł nagle w Warszawie, w nocy 21 kwietnia 1895 r.
     Cała prasa warszawska zamieściła nekrologi i okolicznościowe artykuły omawiające zasługi hrabiego.
     Po uroczystościach w Warszawie zwłoki Ludwika hr. Krasińskiego zostały z honorami przewiezione do Krasnego, spoczęły w podziemiach miejscowego kościoła, w otoczeniu prochów przedstawicieli rodu.
     Główną spadkobierczynią majątku L. Krasińskiego została wówczas 12-letnia córka Ludwika, późniejsza Adamowa Czartoryska. Stadninę koni odziedziczyła żona Magdalena, która w 1906 r. wyszła za Mikołaja Radziwiłła. Ursynów zaś hr. Ludwik zapisał ordynatowi Adamowi Krasińskiemu, fabrykę guzików w Warszawie natomiast F. Gomulińskiemu i L. Wrotnowskiemu.

Informacje zaczerpnięte z artykułu Krzysztofa Jakubowskiego (Tygodnik Ciechanowski – 01.10.1988 r.)

 

Wszelkie prawa zastrzeżone Gmina Krasne © Copyright 2010

 Projekt i wykonanie 2010 Maxus Net Communications